டர்மினல் ஐலண்ட் ஸான் பெத்ரோ கலிஃபோர்னியா 1919
யோஷிதாசான் என்கிட்ட இந்தபோட்டோவ கொடுத்தப்ப நான் நினச்சேன், "இது இருக்கமுடியாது" ன்னு.
"என்னப்போல ஒரு மனுஷன் இவ்வளவு அதிர்ஷ்ட்டக்காரனா இருக்க முடியாது"ன்னு.
யூகோ...
நீ ரொம்ப ஓய்யாரம்.
ஃபுருயா-சான், எனக்கு வேண்டியது ஒண்ணு இருக்கு...
இதெல்லாம் மொதல்ல பார்க்கா பயமா இருக்கும்.
ஆனா அது கொஞ்ச நாள்ல களிப்பூட்டும்.
பரவாயில்லை.
நமக்கு கல்யாணம் ஆகிடுத்து.
நான் உங்ககிட்ட சொல்லவேண்டியது ஒண்ணு இருக்கு.
நான்...
என்னை மன்னிக்கவும்.
நான் உங்களுக்கு எழுதலாம்னு இருந்தேன். பயணத்துக்கு முன்னால சொல்லலாம்னு.
- ஆனா... - நீ சொல்லல்ல.
நீ ஒண்ணுமே சொல்லாம என்கிட்டே வந்தே.
நீ என்ன ஏமாத்தலாம்னு பார்த்தே.
ப்ளீஸ், நாம் எல்லார்கிட்டேயும் சொல்லலாம் "இது ஹிதேயோவோட குழந்தைன்னு."
இது உங்க குழந்தையா இருக்கும்.
நான் என்னன்னு நீ நினைக்கறே? என்னை ஒரு முட்டாள்னு நினச்சிண்டிருக்கியா?
என்னை மன்னிக்கவும், அவங்க சொன்னாங்க, "ஹிதேயோ ஒரு நல்ல மனுஷன்" னு.
"இரக்கமுடையவன். ஒரு கருணையான மனுஷன்" னு. என்னை மன்னிக்கணும்னு கெஞ்சி கேக்கறேன்!
ப்ளீஸ்!
நான் ஒரு மனைவியைக் கேட்டேன்.
ஒரு வேசிய இல்ல.
ப்ளீஸ், ஹிதேயோ! நான் விளக்கம் சொல்லறேன்!
- விளக்கம்? விளக்கம் சொல்ல ஒண்ணுமே இல்லை. - ப்ளீஸ்!
நீ கெட்டுப்போகிட்டு என்கிட்ட வந்திருக்கே. ஒரு அழுகின ஆப்பிள். நீ என்ன செய்யமுடியும்?
ப்ளீஸ், என்ன மன்னிச்சுடுங்க!
ப்ளீஸ்! எனக்கு யாரும் கிடையாது!
ப்ளீஸ்!
தயவு செஞ்சு!
ஒரு வருடத்திற்குப் பிறகு
லாஸ் ஏஞ்சலிஸ், கலிஃபோர்னியா 1920
ஒரு நிமிஷம் இரு.
நீ சரியாத்தான் செஞ்சே, செல்லமே.
குழந்தைகள தெருல வளர்க்க முடியாது.
பலவீனத்தோட ஒரு கணம், அதோட எழுச்சில இவ்வளவு அழிவு.
தன குழந்தைய ஒரு பெண்ணால வளர்க்க முடியாட்டா அவளோட மதிப்பு என்ன?
அவளால எல்லாம் கொடுக்க முடியாட்டா?
குழந்தை?
நீ எதப்பத்தியாவது கவலைப் படறயா?
ஓ, இல்ல, வெறும யோசிச்சுப் பார்க்கறேன்.
ஆமாம்.
நாணும் இங்க வருவேன்.
யோசிச்சுப்பார்க்க.
வாழ்க்கையப் பத்தி.
தண்ணிக்கு கீழ எவ்வளவு நிம்மதியா இருக்கும்னு நான் யோசிப்பேன்.
ஒருத்தரோட கஷ்டம் சோகம் எல்லாத்தையும் அலை எப்படி கடலுக்கு அடுச்சுண்டு போகிடும்னு.
ஆனா ரொம்ப வருஷ அநுபவமுள்ள ஒரு பெண் கிட்டேந்து கேட்டுக்கோ,
வலி அலையோட அடுச்சுண்டு போக வேண்டிய அவசியமில்லை.
எல்லாம் மங்கலாகிடும் கடைசில.
ஓ, இல்ல, நீங்க தப்பா புரிஞ்சிண்டிருக்கீங்க.
நான் வெறும் ஓய்வெடுக்கறேன் வீட்டுக்கு திரும்பறதுக்கு முன்னால.
முக்கிய தலைப்பு
காலை வணக்கம், குழந்தையே.
நீ நன்னா தூங்கினே.
என்ன ஆச்சு?
நான் தண்ணிக்கு கீழ இருந்தது எனக்கு ஞாபகம் இருக்கு...
நான் உன்னை காப்பாத்தினேன். ஒரு விபத்திலேந்து.
நான் இங்க எப்படி வந்தேன்னு எனக்கு ஞாபகமில்ல.
கூடிய சீக்கிரம், நல்ல நேரமாயிருந்தா, மிச்ச மீதமும் உனக்கு மறந்து போகிடும்.
இப்போ நீ பாதுகாப்பா இருக்கேங்கறத மட்டும் தெரிஞ்சுக்கோ.
- இந்தா. - நன்றி.
இந்த வீடு, நான் திரும்ப ஜப்பான்ல இருக்கற மாதிரி எனக்கு ஒரு உணர்வு.
ஆமாம், நான் நிறைய வருஷம் என் சின்ன வீட்ட கட்டறதில செலவழிச்சேன்.
சாப்பிடு, உன் உடம்பு தேரணும்.
சாப்பிடலாம்.
மன்னிக்கவும், நான் ரொம்ப பசியோட இருந்திருக்கணும்.
உன் உற்சாகம் நீ குணமடைய ரொம்ப ஆவலா இருக்கு.
அது "யோட்சு ஹானாபிஷி" யா?
அது என் முன்னோர்களோட முகடு.
அப்படியா? என்ன ஒரு தற்செயல்.
வா, குணமாகிண்டிருக்கற உடலுக்கு வெளிக் காத்து தேவை.
என்ன அழகு.
ஒரு இலைக்கூட இங்க அங்க இல்லை.
பிரமாதமா இருக்கு.
எனக்குத் தெரியும், நீ அதுல அழகைப் பார்ப்பேன்னு.
அவன் காலைலேந்து துளிக்கூட ஓய்வே எடுக்கல்ல.
ஆமாம், அவன் ரொம்பக் கடின உழைப்பாளி.
அவன் உங்ககிட்ட ரொம்ப நாளா வேல செஞ்சுண்டிருக்கானா?
எப்போலேந்தோ, எனக்கு ஞாபகம் கூட இல்லை.
இதவிட நல்ல தோட்டம் எங்க இருக்கும், கவனிச்சுக்க?
என்ன அந்த பாலத்தில நீங்க பாத்தப்போ...
குழந்தை!
அதைப்பத்தி யோசிக்காதேன்னு சொன்னேனே.
ஆனா நீங்க சொன்னீங்க, நீங்களும் ஒரு தடவ அங்க நின்னிருக்கீங்கன்னு.
ஆழ்ந்த நினைவில...
...மோசமான விஷயங்களப் பத்தி.
அதுக்கு மேல எதுவும் சொல்லத்தேவை இல்ல.
எனக்கு வேண்டியதெல்லாம்...
...ஒரு அம்மாவா இருக்கணும்கறதுதான்...
...கவனுச்சுக்க...
...அன்பு காட்ட...
கண்ணா!
நீ மண்ணை கெடுக்க இருந்தே.
என்னை மன்னிக்கவும்.
நீ அளவுக்கு அதிகமா ஸ்ரமப்பட்டிருக்கே.
கொஞ்சம் ஓய்வெடுக்கலாம்.
காலை வணக்கம், செல்லமே.
நீ நன்னா தூங்கினே.
எதாவது ஆச்சா?
இல்ல, ஒண்ணுமில்லை.
எவ்வளவு அழகான தலை முடி.
சில்க் மாதிரி.
அந்த நடைபாதை புதுசா?
ஏன் கேட்கறே?
அது இன்னும் கட்டி முடியல்ல.
இந்த மாதிரி தலைமுடிக்கு நல்ல கவனம் தேவை.
சாரி, எனக்கு மயக்கமா வரது.
ஹா, இரு! என்கிட்டே ஒண்ணு இருக்கு.
இது உன்மேல எவ்வளவு அழகா இருக்கு!
இது ரொம்பவே நல்லா இருக்கு.
அப்படி ஒண்ணுமில்லை.
உனக்கு சரியா இருக்கு, பார்.
நீ வெச்சுக்கோ.
உங்களுக்கு ரொம்ப தாராள மனசு.
யாராவது! எனக்கு உதவி செய்ங்க!
யாராவது!
காப்பாத்துங்க!
நான் உன்ன எச்சரிக்க முயற்சி செஞ்சேன், கண்ணா.
என்னைக் காப்பாத்துங்க!
இதப் பிடிச்சிக்கோ. நான் உன்னைக் காப்பாத்தறேன்.
காலை வணக்கம்மா.
நீ நல்லா தூங்கினே.
ரொம்ப பசியா இருக்குமே.
நான் எங்க இருக்கேன்?
அமைதியாகு. காலை உணவ சாப்பிடு.
இது என்ன மாதிரி சபிக்கப்பட்ட இடம்?
அது வெளிப்படையா தெரியல்லையா?
இது சொர்க்கம்.
நான் இங்க எப்படி வந்தேன்னு எனக்கு ஞாபகமில்லை.
நான் தண்ணிலேந்து எப்படி வெளில வந்தேன்னு.
நிச்சயமா, உனக்கு ஞாபகம் இருந்திருக்காது.
நீ இங்க விட்டுப் போகவே இல்லை.
ஆனா கவலைப்படாதே, பாதுகாப்பா இருக்கே இப்போ.
இல்ல, என்னால இங்க இருக்க முடியாது! இந்த மாதிரி இடத்தில.
நான் ஒரு அம்மா!
இனிமே இல்லை.
நாம ரெண்டுபேரும் ஒருத்தருக்கு ஓருத்தர் இருக்கோம்.
இல்ல, இல்ல!
நீ பயந்திருக்கே.
எனக்கு அந்த பயம் தெரியும்.
போனத திரும்பப் பெற நீ ரொம்ப துடிச்சிண்டிருக்கே.
பூசாரிகள் அத ஒன்னென் ன்னு சொல்லுவாங்க.
ஆனா, என்னால உனக்கு உதவ முடியும்.
நாம் இங்க சந்தோஷமா இருக்க முடியும்.
இல்ல! நான் ஒரு அம்மா! நான் திரும்பப் போகியே ஆகணும்!
நீ செத்துப்போயாச்சு!
எல்லாம் போச்சு! முடிஞ்சுது!
என் கண்ணே...
எனக்கும் அந்த வலி தெரியும்.
ஆமாம், தெரியும்.
காலம் போகப்போக அந்த வலி மந்தமாகும்.
நான் ரொம்ப பெரிய தப்பு பண்ணியிருக்கேன்.
சக்கரக்கட்டியே...
நான் இப்போ உனக்கு அம்மாவா இருப்பேன்.
நீ இல்ல! நீ ஒரு பேய்!
நன்னிகெட்ட ஜன்மமே!
நீயே இத தேர்ந்தெடுத்தே!
அந்த பாலத்துக்கு நீ தானவே போனே.
நான் உன்ன எச்சரிச்சேன், ஆனா சுயநினைவில்லாத நிலைய நீ தேர்ந்தெடுத்தே...
நீயே உன்னை தண்ணிக்குள்ள தள்ளிண்டே.
நான் உன்ன கீழ இருக்கற மணல்லேந்து காப்பாத்தினேன்.
நான் உன்னை திரும்ப தள்ளிவிடட்டுமா?
திரும்ப அந்த ஆழத்தில!
நான் காத்திண்டிருந்தேன்.
ரொம்ப காலமா நான் காத்திண்டிருந்தேன்.
உனக்காக.
என்னோட ஒருத்தருக்காக.
அந்த யோத்ஸு ஹானாபிஷி...
என் முன்னோர்களோட முகடு.
நம் முன்னோர்கள்.
பாரு இப்போ.
நாம ஒரே குடும்பத்திலேந்து வந்திருக்கோம்.
என் ரத்தம் மட்டும்தான் என்னோட இங்க சேர முடியும்.
ரொம்ப தலைமுறைக்கு அப்பறமும்.
இது நம்ம சொர்க்கம்.
சதா காலத்துக்கும்.
இப்போ நீ சாப்பிட்டே ஆகணும்மா.
உனக்கு தெம்பு வேணும்.
இதுலேந்து தப்பிக்க ஏதாவது ஒரு வழி இருக்கணும், ஏதாவது இருக்கணும்...
வெளியே போக ஒரு வழியும் இல்லை...
குழந்தையே.
நீ வேற எங்க போவே?
இல்ல, நீ ரொம்ப முயற்ச்சி செய்யறே.
அப்படியா.
துறவிகள் சொல்லறாங்க, உண்மையிலேயே கையெழுத்துத்திறன் ல தேர்ச்சி பெற
எழுத்துக்கள நம் சுவாசம் மாதிரி ஓட விடணும்னு.
ஹா, நீ யோத்ஸு ஹானாபிஷிய ரொம்ப கச்சிதமா நகலெடுத்திருக்கே.
எனக்கு அது ரொம்ப பிடிச்சுப்போச்சு.
இங்க எதுவுமே பொருத்தமில்லாம இருக்காது.
இல்லையா?
இந்த யூகாதாவும் அப்படித்தான்னு நினைக்கறேன்.
என்னையும் அப்படித்தான்னு நினைக்கறேன்.
ஆமாம், அப்படியேத்தான்.
நீங்க சொன்னீங்க, ரொம்ப வம்சமா காத்திருந்ததா.
உங்களுக்கு ஒரு மகள் இல்லையா?
நான் அவளப் பத்தி பேச மாட்டேன்.
இது அவளோட யூகாதா, இல்லையா?
அதைப்பத்தி பேச வேண்டாம்னு நான் சொன்னேன்.
அவ இத போட்டுண்டிருக்கறத நான் பார்த்தேன். மணலுக்கு கீழே.
அது உங்க மகள், இல்லையா?
அந்த நரகத்தில?
போதும்.
- அது நீங்க செஞ்சதா? - அமைதி!
அவள அங்க நீங்க அனுப்பினீங்களா?
அதனாலத்தான் நீங்க அவள திரும்பக் கொண்டுவர முடியல்லையா?
அவள நீங்க என்ன செஞ்சீங்க?
வாயை மூடு!
ஒண்ணு ஞாபகம் வெச்சுக்கங்க.
அதெல்லாத்தையும் மறக்க நீங்க இந்த எல்லா இடத்தயும் கட்டினீங்க.
ஆனா உங்களால முடியல்ல, இல்லையா?
உங்க மகளை திரும்ப கொண்டு வர முடியல்ல!
ஏன்னா, அவளும் உங்கள மாதிரியே.
நியாயமில்லாம.
மரியாதை இல்லாம.
சுயநலமா!
நான் நினச்ச மாதிரியே.
உங்க மகள், உங்க எதிர்பார்ப்புக்களவு பரிபூரணமா இல்லை.
நீங்க அவள எப்படி கொலை செஞ்சீங்க?
நான் செய்யல்ல!
அவ எனக்கு ஆத்திரம் மூட்டினா! அவளோட தப்புனால அவ விழுந்தா!
அவ தன் மேல தானே வரவெச்சுண்டதுதான்!
அதே மாதிரி நீயும்.
என்னை போக விடுங்க!
உதவி செய்ங்க!
காப்பாத்துங்க!
தயவு செஞ்சு!
காப்பாத்துங்க!
நன்றி, குழந்தை!
நான் உங்ககிட்ட சொன்னேன்.
நான் உங்க குழந்தை இல்லன்னு.
நான் ஒரு அம்மா!
21 வருடங்களுக்குப் பிறகு
1941
கோலினா தெ ஒரோ ஜூலை 3, 1943
எழுந்திருடா, உன் வீடு.
செஸ்டர்?
ஆமாம்.
அந்த பையன்னால மனத்துன்பம் தான்.
அது அவன பின்தொடர்கிறது.
இங்க நாம இருக்கறதவிட என் மகன் இத்தாலி ல இன்னும் பாதுகாப்போட இருக்கான்.
சிலசமயம் துரதிர்ஷ்டம் தற்செயலா நடக்கும்.
என் பையன் திரும்ப வந்தாச்சு.
உயிரோட.
உன் மகனும் பத்திரமா திரும்ப வரணும்னு நான் விரும்பறேன்.
நாகயாமா செஸ்டர் மருத்துவ விடுவிப்பு
செஸ்டர்.
லுஸ் எங்க?
அவள் நன்னா இருக்கா.
அவ அப்பா வந்தார்.
அவ இங்கேந்து போகிட்டாளா?
என்னை மன்னிச்சுடு.
அவ என்கிட்ட அனுப்பச்சொல்லி சொன்னா...
உனக்கு சந்தோஷமான எண்ணங்கள்தான் வேணும், இது இல்லை.
க்வெரிதோ செஸ்டர்
லுஸ்
என்ரிக் மற்றும் ஹிகாரு 1942
ஆவி உன்னை பின் தொடர்றது.
உன் மகன்கள அது கொன்னுடுத்து. லுஸ் ஐ பைத்தியமாக்கிடுத்து.
என் கணவர் இறந்தது உன்னால, இப்போ எல்லாரையும் நீ ஆபத்தில ஆழ்த்தறே.
அவன சும்மா விடுங்க!
என் மகன் துக்கத்தில இருக்கான்.
யாருக்காக?
குழந்தைகளுக்காக?
அவனுக்கு இப்படி ஆக நீங்கதான் காரணம்!
நீங்க இவ்வளவு சுயனலவாதியா இல்லாமலிருந்தா இந்த மாதிரி எதுவும்...
என் மகன் ஒரு சிப்பாய்.
அவன் ஒரு ஹீரோ.
நீ என்ன?
நீ ஓய்வெடுக்கணும். வா, போகலாம்.
அவள் சரியாத்தான் சொல்லறா.
அந்த ஆவி என்ன தொரத்தறது. பசிபிக் தாண்டி கூட அது வரது.
அந்த ஜீப் மோதல் ஒரு விபத்து இல்ல.
அவங்க என்னை கொல்ல முயற்சி செஞ்சாங்க.
இதையும் அவங்க செஞ்சாங்களா?
செஸ்டர், ப்ளீஸ், இந்த அபத்தத்தை நீ கேட்காதே.
அவ என்னதைப் பத்தி பேசிண்டிருந்தா?
"உங்களாலத்தான் எல்லாம்" ன்னு அவ சொன்னதுக்கு என்ன அர்த்தம்?
மகனே.
என் அன்பான குழந்தையே.
நீ இல்லாக்குறைய நான் ரொம்ப உணர்ந்தேன்..
அம்மா, என்னைப் போக விடு.
- நாம போகணும். - என்னை போக விடு!
உன் பெண்ணைக் கண்டுபிடி.
குழந்தைங்க இறந்தாச்சு.
ஆனா, உன் வம்சம், நம்ம வம்சம் தொடரணும்.
யூரெய்.
நீயா.
என் தைஸோ.
என் அம்மாவைப் போகவிடு!
நீ அவள அம்மான்னு கூப்பிடறயா?
அவள் அம்மாதான்!
ஆனா நீ...
நீ ஒரு பேய்!
என் அம்மாவை விட்டுப்போ!
அவள் ஒண்ணும் அம்மா இல்லை.
அவ ஒரு திருடி!
என்னைப் பார்!
பயந்தாங்கொள்ளி!
தைஸோ.
அஸாகோ!
அம்மா!
என்ன ஆச்சு?
அஸாகோ!
செஸ்டர்.
அம்மா.
செஸ்டர்.
அவ எனக்குள்ள இருந்தா, நானும் அங்க இருந்தேன்.
எனக்கு சமாளிக்க வேண்டி விஷயங்கள் ரொம்ப இருந்தது.
என் கைகளாலேயே..
நான் முயற்சி செஞ்சேன்.
என் உடலை கட்டுப்படுத்த முயற்சி செஞ்சேன்.
நான் ரொம்ப எதிர்த்தேன், ஆனா என்னால...
என்னால செய்ய முடியல்ல.
அந்த ஆவிய உணர்ந்தேன்.
அவ்வளவு வேதனை.
அவ்வளவு ஆசை.
ஒரு பயங்கரமான பசி மாதிரி.
"ஒன்னென்."
அது என்ன? அதுக்கு என்ன வேணும்?
நீ.
அப்போ அது அவ தான்.
யாரு?
எனக்கு ஒரு சகோதரி இருந்தா, வந்து, ரொம்ப வருஷங்களுக்கு முன்னால.
அவ பெயர் யூகோ.
உங்க சகோதரியா "யூரெய்"?
அவ ஹிதேயோ வோட போட்டோ மணமகள்...
ஆனா அவன் அவளை ஒதுக்கி வெச்சான். அவளை துரத்தி விட்டான்.
அவ பேட்ஜெர் அவென்யூ பாலத்துக்குப் போனா.
அதுலேந்துக் குதிச்சா.
கடவுளே!
ஆனா, அவளுக்கு என்ன வேணும்?
அவ ஹிதேயோ கிட்ட வந்தப்போ,
ஏற்ர்கெனவே அவ கர்ப்பமா இருந்தா.
அவன் என்னை அவளோட மகன்னு சொன்னா.
தைஸோ.
தைஸோங்கற பெயர் அவள் உனக்கு வெச்சா.
என்னை மன்னிச்சுடு.
இப்போ ஓகே அகெமி. உஷ்...
தைஸோ...
என் சகோதரி தற்கொலை செஞ்சுண்டுடதா எனக்கு தெரியவந்தப்போ, நான் ஜப்பான்லதான் இருந்தேன்
என் சகோதரியோட குழந்தைய ஒரு அனாதையா இருக்க விடமாட்டேன்னு நான் சத்தியம் செஞ்சேன்.
நான் கடல் கடந்து வந்தேன். நாங்க உன்னை எடுத்துண்டோம்.
என் அப்பா?
ஒரு சிப்பாய். போர்ல இறந்துட்டார்.
இவ்வளவு வருஷங்களா...
என் வாழ்நாள் முழுக்க...
நாம் டேபிள்ல சாப்பிடறப்போ நீங்க என்ன நேரப் பார்த்தப்போ
ஒரு வார்த்தைக்கூட சொல்லவே இல்லை.
எப்படி?
உண்மை புண்படுத்தும்னு நாங்க நினைச்சோம்.
அதாவது, உங்களை புண்படுத்தும்னு.
மகனே...
என்னை அப்படிக் கூப்பிடாதீங்க.
அவ என் ரத்தம்.
நீங்க ஒண்ணுமே இல்லை.
அப்படியா?
தைஸோ.
என் ரத்தம் மட்டும்தான் என்னோட சேர முடியும்...
என்ரிக் மற்றும் ஹிகாரு 1942
யூகோ.
"யூரெய்".
இது எப்படி சாத்தியம்?
எனக்குத் தெரியாது.
உங்களுக்கு மரபுகளப் பத்தி தெரியும், நீங்க எங்களுக்கு உதவி செய்யணும்.
நான் "ஓன்ம்யோஜி" இல்லை.
எனக்கு பழைய "கைதான்ல" ஒரு சில துண்டுகள் மட்டுமே தெரியும்.
அதுவேப் போதும்.
வேற எங்கேயோ ஒரு ஆவி...
"கைதான்" கொலைகாரர்கள்,
நிறைவேறாத ஆன்மாவுக்கு ஆக்கிரமிக்க உடல் தேவை.
உடலை அழிச்சுட்டா ஆன்மாவால இருக்க முடியாது.
உடலை அழிக்கவும்.
அவளோட உடலை அழிக்கணுமா? முடியாது.
அது அவள் இல்லை. இனிமேல் இல்லை.
அவளோட ஆவிய விடுவிக்கணும், தயவு செஞ்சு.
இதை செஞ்சே ஆகணும்.
எனக்கு நினைவிருக்கற மாதிரியே அவ இருக்கா.
ஒரு பெண்...
கணவரை சந்திக்க தயார் செஞ்சுண்டிருக்கா.
யூகோ பாவம்.
ஆமாம்.
அதை செஞ்சே ஆகணும்.
நமு அமிதா புத்சு, நமு அமிதா புத்சு, நமு அமிதா புத்சு,
- செஸ்டர். - என்னை விடு.
ப்ளீஸ்.
அசுரன்.
வேண்டாம்!
வேண்டாம்! தைஸோ!
தைஸோ.